İçimdeki Çocuk

İçimdeki Çocuk İçeride. Bir çocuk daha var içeride, Beynimde. Dağların oğlu.!! Bir gözü kara Ötekisi mavi. Mavi gözü; Umutlu. Kara gözü; Sanki bin yıllık suçlu.!! Sanma hep suskun Geldiğim yol çok uzundu Onun için hayli yorgun (Esniyor bak!!!) İşte uyudu.! Dağların oğlu Kara gözü; Ölümüne kapalı Mavi gözü ; Bir şeylerden umutlu Bu yüzden kalmış az aralı Ses etme!!! Bırak içimdeki çocuğu Uyusun o Bu çocuğun gözü kara. İçimdeki çocuk meyilli intihara. Uyanırsa kesin çıkacak dağlara. Sakın ola uyandırma.!! Uyandırmayın ey insanlar... Annesi bir gece yarısı ayrılmak zorunda kaldı dizlerinin dibinden evladının.Bir anlıktı bu ayrılış sadece bir anlık. Terlemiş giysilerini kuru olanlarla değiştirmek için çocugunun.İnsan kılıgına girmiş şeytan başladı yine beynini yağmalamaya çocugun içindeki çocuğun. Döndüğünde teri kurumamış yatagı boş buldu ve bir mektup !!! Yastığın kıvrımında kırışmış kağıda yazılı bir mektup.Bir mektuba bakıyordu kadıncağız bir de başı belalı dağ yamaçlarına bakan aralıklı kalmış pencereye.Pencereyi kapatmaya yüreği yetmedi ve mektubu alınca eline sanki kopan birşeyler vardı pencereyi kapatmaya yetmeyen yüreginden. Kadın okumaya başladı : Sen Ağlarsan (Ben Senin Fırtınalı Yanınım) Biliyorum!.. Bir yanın Kudurmuşçasına gitme derken Öbür yarın Sessiz esen yeller gibi Öpüp esmerleşmiş yanağımdan , Ak alnımdan ‘hoşça git’ diyor... Ben senin bir yarınım Ben senin fırtınalı yanınım Öteki yanını unutma anne Beni unut gitsin, Ağlama.! Diner bu fırtına. Gökyüzünü çizer yıldız düşerken İzi kalmaz asla Kalmasın isterim gidişimin izi gül yüzünde Ben gidiyorum işte.!! Kaçak çayın acısında, Boz bulanık,hırçın akan selde, Yağmurun ıslaklığında, En çokta Emeğinin, ekmeğinin tadında Beni anmaya kalkma. Giden yanını unut.! Kalan yarınla kendini avut anne. Ne desem de kesmez kederini Bilirim! O kadar çok şey var ki beni andıracak sana Sen sadece hatırlamak istediklerinle beni hatırla. Beni hatırla ama lütfen ağlama Anne oğlun çalımlı kartal Sen ağlarsan Mecburen alçaktan uçar.! Anne oğlun sağır duvar Sen ağlarsan Mutlaka duyar. Annesi ne aglayabiliyordu artık ne de aralıklı kalmış pencereyi kapatabiliyordu. Şimdi geride Açık kalmış ve hep açık bırakılacak bir pencere. Belki bir gün döner diye, Ve Bir kadın; Yaşlar gözünde donmuş, Benzi sararıp solmuş. Ve Birçift göz Gözyaşına ayışı vurmuş Yakamozlar hüznüyle gözünde kavrulmuş Odanın kapısı bir gıcırtıyla açıldı ve içeri bir çocuk girdi.Çocuğu gören kadın aniden yere yıgılıverdi bütün kanı çekilmişti ,güç kalmamıştı dizlerinde sanki... Çocuk annesinin hararetle çarpan göğsüne dayayarak başını : İçimdeki çocuktu o anne İçimdeki çocuktu gitti !!! Benim Daglara nazım geçmedi İşte yine sana geldim Peşimde binbir türlü bela, Sakla beni anne !!! Sakla beni fırtınalı koynunda. FIRAT MUNZUR